Een plek van betekenis

Er bestaat een Engels begrip dat mij diep raakt.

Holding space.

Er is geen mooie Nederlandse vertaling voor.

Letterlijk betekent het: ruimte houden.

Maar eigenlijk gaat het over iets veel groters.

Het gaat over aanwezig blijven.

Niet om de ander te veranderen.

Niet om direct oplossingen aan te dragen.

Niet om pijn weg te nemen.

Maar om een ruimte te creëren waarin alles wat er is, er even mag zijn.

Dat klinkt misschien eenvoudig.

In werkelijkheid is het één van de moeilijkste dingen die er zijn.

We zijn gewend om snel te helpen.

Advies te geven.

Op te lossen.

Te troosten.

Of de stilte op te vullen.

Holding space vraagt iets anders.

Dat je kunt blijven.

Ook wanneer iemand verdrietig is.

Verward.

Boos.

Of nog niet weet wat hij of zij eigenlijk voelt.

Juist dan.

Want veel van wat werkelijk belangrijk is, laat zich niet afdwingen.

Het dient zich voorzichtig aan.

Wanneer het merkt dat het veilig is.

In systemisch werk zie ik dat steeds opnieuw gebeuren.

Niet omdat ik antwoorden geef.

Maar omdat iemand eindelijk de ruimte ervaart om zichzelf weer te ontmoeten.

Vaak begint beweging niet op het moment dat iemand harder gaat zoeken.

Maar op het moment dat iemand niet langer hoeft te zoeken.

Dat is ook waarom deze plek Plek van Betekenis heet.

Niet omdat hier betekenis wordt gemaakt.

Maar omdat betekenis vaak vanzelf ontstaat wanneer iemand weer op zijn eigen plek mag staan.

Wanneer niets hoeft.

Wanneer er zonder oordeel gekeken wordt.

Wanneer ook datgene wat lang verborgen bleef, voorzichtig zichtbaar mag worden.

Voor mij is dat de kern van begeleiden.

Geen methode.

Geen techniek.

Maar een manier van aanwezig zijn.

Misschien is dat uiteindelijk wat we allemaal af en toe nodig hebben.

Niet iemand die ons vertelt welke kant we op moeten.

Maar iemand die de ruimte vasthoudt.

Totdat we zelf weer voelen waar onze eigen weg verdergaat.